ตอบสั้นๆ คือไม่ต้อง มาดูกันว่าในเวียดนามภาษาเริ่มเป็นปัญหาตรงไหนจริงๆ และอะไรช่วยได้
นี่เป็นหนึ่งในคำถามแรกๆ ก่อนไปเวียดนาม "พูดภาษาเวียดนามไม่ได้เลย จะมีปัญหาไหม?" ตอบสั้นๆ คือไม่ใช่ปัญหา ทั้งดานังและโฮจิมินห์ซิตี้ใช้ภาษาอังกฤษเที่ยวได้สบาย แต่คำตอบที่มีประโยชน์กว่าคือ ช่องว่างทางภาษาโผล่มาตรงไหนกันแน่ เพราะมักไม่ใช่จุดที่คนคาดไว้
ที่ที่ภาษาอังกฤษใช้ได้สบาย
- เดินทางด้วยแอป ใน Grab คุณพิมพ์ปลายทางแล้วเห็นราคาก่อนกดยืนยัน จึงแทบไม่ต้องคุยอะไรกับคนขับ
- สนามบินและโรงแรม ป้าย เคาน์เตอร์ต้อนรับ และแอปจองที่พักพร้อมรับนักท่องเที่ยว
- คาเฟ่และร้านอาหารในย่านกลางเมือง หลายแห่งมีเมนูภาษาอังกฤษหรือเมนูรูปภาพ และแค่ชี้ก็สื่อสารได้เยอะ
- สั่งอาหารเดลิเวอรี สั่งผ่านแอปได้เป็นภาษาอังกฤษ ตั้งแต่เลือกเมนูไปจนถึงจ่ายเงิน
ที่ที่ภาษาอังกฤษเริ่มไม่พอ
- แผงอาหารริมทาง มักเป็นร้านที่อร่อยที่สุดในละแวกนั้น แต่ก็มักมีเมนูสั้นๆ เป็นภาษาเวียดนามอย่างเดียว และคนทำอาหารที่ยุ่งก็ไม่ค่อยมีเวลาตอบคำถาม
- ตลาด ราคาไม่ได้เขียนไว้เสมอไป และการต่อราคาเป็นเรื่องปกติ ต่อราคาผ่านหน้าจอมือถือทั้งช้าและดูเก้ๆ กังๆ
- ร้านขายยา จะหายาแก้ท้องเสียหรือหวัดให้ถูก ต้องอ่านกล่องและอธิบายอาการ
- การพูดออกเสียง ภาษาเวียดนามเขียนด้วยตัวอักษรละตินที่มีเครื่องหมายกำกับ ป้ายจึงดูเหมือนอ่านได้ แต่วรรณยุกต์เปลี่ยนความหมาย การพูดชื่อถนนให้อีกฝ่ายเข้าใจจึงยาก
- ย่านที่ห่างจากใจกลางเมือง ยิ่งห่างจากย่านหลัก เมนู ป้าย และพนักงานร้านก็ยิ่งเป็นภาษาเวียดนามมากขึ้น
สิ่งที่มือถือช่วยได้
- แปลผ่านกล้อง เล็งกล้อง Google Translate ไปที่เมนูหรือป้าย แอปก็อ่านให้ ไม่สมบูรณ์แบบ แต่ส่วนใหญ่ก็ใกล้เคียงพอ
- Google Maps การหาทางเดินและหาสถานที่ใช้งานได้ดีทั้งสองเมือง
- ยื่นให้ดูแทนการพูด พิมพ์ประโยคหรือเปิดที่อยู่บนหน้าจอให้ดู ใช้ได้กับคำถามง่ายๆ ในร้าน
แค่นี้ก็มีหลายคนเที่ยวเวียดนามเองได้ และสนุกมาก
สิ่งที่มือถือช่วยไม่ได้
แอปแปลภาษาเปลี่ยนคำเป็นอีกคำหนึ่ง แต่ส่วนที่ทำให้วันนั้นดีจริงๆ ยากกว่านั้น
- คำแนะนำ กล้องแปลเมนูได้ แต่บอกไม่ได้ว่าแผงนี้ขึ้นชื่อเรื่องจานไหน หรือร้านฝั่งตรงข้ามดีกว่าหรือเปล่า
- การคุยโต้ตอบ ถามแล้วถามต่อ ต่อราคากันแบบยิ้มๆ ถามว่าโต๊ะที่คนแน่นยังมีที่ว่างไหม การส่งมือถือไปมาทำให้ทุกอย่างช้าลง
- การอ่านบรรยากาศ ร้านท้องถิ่นมีธรรมเนียมของตัวเอง นั่งก่อนหรือสั่งก่อน นั่งโต๊ะรวมกับคนอื่นยังไง จ่ายเงินตอนไหนที่ไหน เรื่องพวกนี้มองผ่านหน้าจอได้ยาก
อะไรเปลี่ยนไปเมื่อมีสมาชิกครูว์
สมาชิกครูว์พูดภาษาอังกฤษได้ คุณจึงคุยกันได้สบายๆ ทั้งในแชทก่อนเจอกันและตลอดทั้งวัน พอถึงตอนที่ต้องใช้ภาษาเวียดนาม ไม่ว่าจะที่แผงริมทาง ในตลาด หรือชั้นวางในร้านขายยา ก็จัดการไปด้วยกันตรงนั้นได้เลย
คุณไม่ได้จ้างล่าม คุณกำลังใช้เวลากับเพื่อนท้องถิ่น และช่องว่างทางภาษาก็แทบหายไปเองระหว่างนั้น จะทำอะไรก็ยังตัดสินใจร่วมกันเหมือนเดิม และอยากลองใช้ภาษาเวียดนามไม่กี่คำที่จำมาเมื่อไหร่ก็ได้
ถ้ามีวันที่ในใจแล้ว ส่งข้อความมาแต่เนิ่นๆ ครูว์แต่ละคนมีตารางของตัวเอง ทั้งในดานังและโฮจิมินห์ซิตี้ ถ้าเวลานั้นไม่มีใครว่าง เราจะบอกให้ทราบเร็วๆ
คำถามที่พบบ่อย
- ต้องใช้ภาษาเวียดนามตอนจองไหม
- ไม่ต้อง การส่งข้อความ การตกลงรายละเอียด และการชำระเงิน ทำเป็นภาษาอังกฤษทั้งหมด
- ยังควรเรียนไว้สักสองสามคำไหม
- ถ้าสนุกกับมันก็ดี เริ่มจากคำทักทาย (xin chào) และคำขอบคุณ (cảm ơn) ก็พอ แม้วรรณยุกต์จะออกมาไม่เป๊ะ คนมักจะดีใจที่คุณพยายาม
- สมาชิกครูว์ช่วยที่ร้านขายยาได้ไหม
- ช่วยอ่านกล่องและคุยกับพนักงานได้ แต่ให้คำแนะนำทางการแพทย์ไม่ได้ ถ้าอาการหนัก ควรไปคลินิกหรือโรงพยาบาล
- พูดภาษาเวียดนามได้นิดหน่อย มีปัญหาไหม
- ไม่มีเลย ใช้ได้เต็มที่ ถ้าบทสนทนาเร็วหรือซับซ้อนกว่าที่คุ้น สมาชิกครูว์ช่วยเสริมให้ได้
ถาม Moon
ดานัง